Hedef Gazetesi 38

Ey Rabbim, Sana Bir Mektubum Var!

Ey Allah’ım…

Sana bu mektubu bir akıl hastanesinin soğuk duvarları arasından yazıyorum. Burada bana deli diyorlar. Çünkü onların düşündüğü gibi düşünmüyor, onların gördüğü gibi görmüyor, onların sustuğu yerde susmuyorum.

Bana akıl hastası diyorlar. Peki, ey Rabbim, akıl kimde, akılsızlık kimde?

Dünyada insanlar birbirini makam için eziyor, para için kardeşini satıyor, çıkarı için dostunu yarı yolda bırakıyor. Güçlü olan haklı sayılıyor, zayıf olanın sesi duyulmuyor. İnsanlar adaletten söz ediyor ama iş kendi çıkarlarına gelince adaleti unutuyor.

Sonra da bana deli diyorlar!

Ey Rabbim…

Ben burada dört duvar arasında yaşıyorum. Dışarıdaki insanlar ise hırslarının, korkularının, makamlarının ve çıkarlarının arasında mahkûm olmuşlar. Benim kapım kilitli, onların vicdanları kilitli. Benim dünyam dar, onların merhameti daralmış.

Söyle bana Allah’ım, hangimizin hastalığı daha ağır?

Burada bazı insanlar kendi kendine konuşuyor. Dışarıda ise insanlar senin adını dillerinden düşürmeden birbirlerinin hakkını yiyor. Burada insanlar hayaller kuruyor. Dışarıda insanlar başkalarının hayallerini yıkıyor. Burada bazen kahkahalar duyuluyor, dışarıda ise nice insan gözyaşlarını içine akıtıyor.

Benim söylediklerime gülüyorlar. Peki, ey Rabbim, insanların açlığına, yoksulluğuna, çaresizliğine sırtını dönenlerin aklına ne demeli?

Bir insanın cebinde parası yoksa değeri azalıyor. Makamı yoksa sözü dinlenmiyor. Gücü yoksa hakkını aramakta zorlanıyor. Zengin olanın hatası örtülürken yoksulun en küçük yanlışı büyütülüyor.

Böyle bir dünyada akıllı olmak mı zor, yoksa insan kalabilmek mi?

Ey Rabbim…

Bana deli diyenlerin arasında, kendini herkesten üstün görenler var. Gerçeği bildiği hâlde susanlar var. Yanlışı gördüğü hâlde çıkarı bozulmasın diye başını çevirenler var. İnsanların hakkını yiyip sonra huzur içinde uyuyanlar var.

Ben bunları gördüğümde dayanamıyorum. Bağırıyorum, anlatıyorum, itiraz ediyorum. Sonra beni susturuyorlar.

Belki de benim en büyük hatam, herkesin alıştığı şeylere alışamamak.

Belki de benim hastalığım, haksızlığı normal karşılayamamak.

Belki de benim deliliğim, insanlardan hâlâ insanlık beklemek.

Ama yine de Sana bir şey sormak istiyorum Allah’ım…

İnsanların vicdanı susmuşsa, gerçeği söyleyenin sesini kısmak dünyayı daha mı akıllı yapar?

Ben bu mektubu sana yazıyorum. Çünkü insanlar beni anlamıyor. Belki de anlamak istemiyorlar. Herkes kendi doğrusunu mutlak gerçek sanıyor. Kimse kendine dönüp bakmıyor. Herkes başkasının kusurunu görüyor ama kendi vicdanının aynasına bakmaktan kaçıyor.

Ey Rabbim…

Beni iyileştirir misin, bilmiyorum. Ama insanlara biraz merhamet, biraz adalet, biraz vicdan ver.

Çünkü bazen bir insanın aklı yerindedir ama kalbi hastadır. Bazen dili doğruyu söyler ama vicdanı yanlışa hizmet eder. Bazen de herkesin deli dediği biri, yalnızca dünyanın çarpıklığına alışamamıştır.

Ben yine de hükmü Sana bırakıyorum.

Kim akıllı, kim deli, kim haklı, kim haksız… En doğrusunu Sen bilirsin.

Sana mektubumu bitirirken tek bir dileğim var:

Beni bu duvarların arasından çıkaramasan bile, insanları kendi vicdanlarının hapishanesinden kurtar Allah’ım.

Çünkü benim kapımın anahtarı başkasının elinde.

Ama onların kapısının anahtarı, kendi ellerinde olduğu hâlde kimse açmak istemiyor.

**Saygılarımla…

Akıl hastanesinde, insanlığı anlamaya çalışan bir kulun.**