Hedef Gazetesi 38

   Sandık emanettir, makam geçicidir, vefa ise insanın aynasıdır.

Demokrasi, sadece sandığa gidip oy kullanmaktan ibaret değildir. Demokrasi; milletin verdiği emanete sahip çıkmak, seçmenin iradesine saygı göstermek ve verilen sözün arkasında durmaktır.

Peki bugün ne oluyor?

Seçim meydanlarında başka, seçim sonrasında başka konuşanlar; kendisine oy veren insanların iradesini bir kenara bırakıp siyasi hesaplarla yön değiştirenler; dün söylediklerini bugün unutanlar…

Bütün bunlar, siyasete ve siyasetçiye duyulan güveni zedeliyor.

AHDE VEFA NEREDE KALDI?

Bizim kültürümüzde ahde vefa vardır.

Söz namustur.

Emanet kutsaldır.

Mertlik, insanın en büyük servetidir.

Bir insan, kendisine güvenerek oy veren insanların karşısına geçip “Ben artık başka düşünüyorum.” diyebilir. Elbette insanların fikirleri zaman içinde değişebilir. Buna kimsenin itirazı yok.

Ama değişen fikirle birlikte değişen çıkar ise, işte orada milletin vicdanı sorgulamaya başlar.

Çünkü seçmen sizi bir yere, bir makama, bir koltuğa kendi iradesiyle gönderiyor. Sizden beklediği de o emaneti sonuna kadar korumanızdır.

Seçildikten sonra milletin iradesini cebine koyup istediği yere taşıma hakkını kimse kendisinde görmemelidir.

KOLTUKLAR EMANETTİR

Siyasetçinin görevi “Ben seçildim, artık her şeyi ben bilirim.” demek değildir.

Asıl görev; halkın derdini dinlemek, hakkını savunmak, ülkesine, şehrine ve insanına hizmet etmektir.

Makamlar gelir geçer.

Koltuklar değişir.

Güç el değiştirir.

Ama insanın yaptığı iyilikler de kötülükler de hafızalarda kalır.

Bugün güçlü olanın yarın ne olacağını kim bilebilir?

Dün başkasına yapılan haksızlık, yarın insanın kendi kapısını çalabilir.

İşte bunun için siyasette vefa, sadakat ve ilke çok önemlidir.

“KURT KUR’AN’I OKUYORSA…”

Bazen öyle bir siyasi tablo ortaya çıkıyor ki insan ister istemez Kemal Tahir’in o çarpıcı sözünü hatırlıyor:

“Kurt Kur’an’ı okuyorsa kuzuların kurtulma şansı pek yok.”

Siyaset, güçlünün zayıfı ezdiği bir alan olmamalıdır.

Siyaset; milletin hakkını, hukukunu ve geleceğini koruma sanatıdır.

Tehdit, baskı, makam, mevki veya kişisel çıkarlarla insanları bir yerlere taşımak demokrasi değildir.

Demokrasi, ikna etmektir.

Demokrasi, özgür iradedir.

Demokrasi, milletin kararına saygıdır.

BİZİM MAYAMIZDA BİRLİK VAR

Bu topraklar Mevlânâ’nın hoşgörüsünü, Hacı Bektaş Veli’nin “İncinsen de incitme” anlayışını, Yunus Emre’nin “Gelin canlar bir olalım” çağrısını taşır.

Bizim mayamızda kin değil, kardeşlik vardır.

Ayrıştırmak değil, birleştirmek vardır.

Kırmak değil, gönül yapmak vardır.

Talaslı Sıdıka Ana’nın sözü de boşuna söylenmemiştir:

“Pişir pişir söyle sözün,
İçerisinde ham bulunur.”

Siyaset de böyledir.

Her sözün bir ağırlığı, her kararın bir bedeli, her davranışın da milletin hafızasında bir karşılığı vardır.

ÇOCUKLARIMIZA NE BIRAKACAĞIZ?

Asıl düşünmemiz gereken budur.

Bugün üç günlük makam ve menfaat uğruna attığımız adımlar, yarın çocuklarımızın ve torunlarımızın önüne çıkacaktır.

Onlara nasıl bir miras bırakacağız?

“Dedelerimiz makam uğruna birbirlerini sattı.” mı diyecekler?

Yoksa:

“Bizim büyüklerimiz zor zamanda sözünün arkasında durdu, milletine sahip çıktı.” mı diyecekler?

Tercih bizim…

CUMHURİYET VE DEMOKRASİ

Cumhuriyet, kimsesizlerin kimsesidir.

Demokrasi ise halkın kendi geleceği üzerinde söz sahibi olmasının en güçlü güvencesidir.

Bu nedenle siyasetçinin birinci görevi, kendisine verilen oya layık olmaktır.

Satmadan ve satılmadan…

Eğilmeden ve bükülmeden…

İlkelerinden vazgeçmeden…

Milletin karşısında alnı açık, başı dik yürüyebilmektir.

Çünkü güçlü demokrasi, kişileri değil ilkeleri savunan toplumların eseridir.

BİZİ APTAL YERİNE KOYMAYIN!

Buradan bütün siyasetçilere açıkça sesleniyorum:

Bizi aptal yerine koymayın.

Aklımızla dalga geçmeyin.

Dün söylediğinizi bugün inkâr etmeyin.

Bizi kandırılmış hissettirmeyin.

Millet her şeyi görür.

Belki susar…

Belki bekler…

Ama unutmaz.

Sandık günü geldiğinde de kendi hesabını kendisi görür.

HAYAT ÇOK KISA

Nâzım Hikmet’in o güzel dizeleri aslında hepimize yol göstermelidir:

“Bir ağaç gibi tek ve hür
ve bir orman gibi kardeşçesine…”

Ne makam kalacak elimizde ne koltuk…

Ne para ne pul…

Ne de bugün uğruna birbirimizi kırdığımız dünyalık hesaplar.

Geriye insanlığımız kalacak.

Geriye bıraktığımız güzel sözler, güzel işler ve güzel hatıralar kalacak.

Öyleyse birbirimizi üzmeyelim.

Dünyalık çıkarlar uğruna kardeşliği bozmayalım.

Bu güzel ülkenin insanları olarak el ele verelim.

Birbirimize güvenelim.

Barış içinde yaşayalım.

HAYDİ, BİRLİKTE TÜRKÜ SÖYLEYELİM

Artık kavga değil, kardeşlik zamanı.

Artık ayrışma değil, birleşme zamanı.

Haydi hep beraber bu güzel ülkede barış türküleri söyleyelim.

Atatürk’ün kızları Filenin Sultanları gibi omuz omuza verelim.

Aynı takımın oyuncuları olduğumuzu unutmayalım.

Sonra da hep birlikte bir Erik Dalı oynayalım.

Kırgınlıkları geride bırakalım.

Gönülleri birleştirelim.

Çünkü hayat gerçekten çok kısa…

Ve bu gökkubbede kalacaksa bir hoş sada kalsın.
  Çal be curacı Kadir!